ก้อนหินแม่กับลูกๆ ทั้ง 5

จากหนังสือพิมพ์มติชนฉบับวันอาทิตย์ที่ 4 กุมภาพันธ์ 2544

แม้จะพูดและเคลื่อนไหวไม่ได้ แต่ 'ก้อนหิน' ก็มีจิตใจ ก้อนหินแม่ มาสั่งเสียร่ำลาก้อนหินลูกๆ ทั้ง 5 ของเธอ

"นายช่างผู้มีพระคุณกำลังจะปลูกบ้านใหม่ แม่ต้องไปผสมอยู่ในปูนก่อกำแพงของท่าน"

ก้อนหินแม่สื่อสารกับก้อนหินลูกด้วยจิต

"แม่ก็ต้องตายสิจ๊ะ" ก้อนหินลูกก้อนใดใน 5 ก้อนส่งจิตตอบ

เวลาก้อนหินคุยกัน ถ้าไม่สังเกตดีๆ จะไม่รู้เลย เพราะพวกมันคุยกันนิ่งมาก

"เราเกิดมาเป็นก้อนหินนี่จ๊ะลูก ก้อนหิน ถ้าไม่ถูกวางทิ้งไว้เฉยๆ ก็ต้องถูกเอาไปสร้างบ้าน สร้างเมือง...แม่ไม่อยากเป็นก้อนหินที่ไร้ค่า"

"แต่แม่แก่แล้ว"

"แม่อยู่ตรงนี้มานาน"

"แม่เป็นส่วนหนึ่งของตรงนี้"

"ถ้าแม่จากไป ตรงนี้จะเป็นรูโบ๋"

ก้อนหินลูกๆ แย่งกันอธิบายเหตุผล

"นายช่างท่านให้ที่อยู่เลี้ยงดูพวกเรามาอย่างดี แม่อยากมีอะไรตอบแทนบุญคุณท่านบ้างสักครั้ง..."

"งั้นพวกเราจะตอบแทนบุญคุณคุณนายช่างแทนแม่เอง"

"แต่ลูกๆ ยังเล็กอยู่"

"พวกเราเป็นส่วนหนึ่งของแม่ การที่พวกเราตอบแทนบุญคุณนายช่าง ก็เหมือนแม่ได้ตอบแทนบุญคุณเช่นกัน

และที่สำคัญ...พวกเราก็ได้ตอบแทนบุญคุณแม่ด้วย" ก้อนหินแม่ลูก กอดร้องไห้กัน...ด้วยความรู้สึก

ก้อนหินลูกๆ ทั้ง 5 ถูกตักใส่เครื่องบดผสมปูน รวมกับก้อนหินครอบครัวอื่นๆ

"ชาติหน้าพวกเรา อยากเกิดเป็นไร" ประเด็นสนทนาขณะกำลังไหลเขย่าไปตามท่อผสมปูน

"ฉันอยากเป็นอะไร ที่บินหรือลอยได้ อยู่บนฟ้า"

"ฉันอยากอยู่บนพื้นดิน"

"ฉันอยากอยู่บนฟ้าบ้าง บนพื้นดินบ้าง"

"ฉันอยากให้มีเด็กๆ มามองดูพวกเราอย่างมีความสุข"

"ไม่ว่าจะเกิดเป็นอะไร ฉันอยากให้พวกเราทั้ง 5 ก้อน อยู่ด้วยกันตลอดไป"

ด้วยอานิสงส์อันประเสริฐ ก้อนหินทั้ง 5 จึงได้ไปเกิดเป็น...'หมากเก็บ'